بالاخره با کلی بدبختی و ماشین عوض کردن (به لطف سیستم حمل و نقل کارآمد) رسیدم شیراز. هر دفعه که میام زشت تر از قبل شده. همه حرص خراب کردن دارند. دارم به این فکر می کنم که توی این خونه های زشت خونه دل آدمها چه رنگی و چه شکلیه؟ اگه مثل چهره شهر باشه که وضعیت خیلی خرابه؟ تازه این شیرازه و یعنی شهر شعر  و شراب و نرگسه.