فوتبال این روزها بدجوری قدرت خودش را نشان می دهد. تب یک جام اروپایی همه جهان را مبتلا کرده و من هم در میان خیل مبتلایان فعلا حالم خوب است. چون هر دو تیم محبوبم یعنی هلند و اسپانیا بدجوری " ترکوندن". در حاشیه این بازی ها اما یک نکته توجهم را جلب کرد. اینکه در تیم های اروپایی های سفید و گاه نژادپرست، سیاه های بسیاری هستند که ستاره هستند. مسلمان های فراوانی هستند که توپ می زنند. مهاجران فیکس بازی می کنند و به طور قابل قبولی، تبعیض های نژادی و قومی و یا مذهبی کم رنگ شده اند. در میان تماشاگران هم چنین است. پیش می آید که هزاران یهودی و یا مسیحی به افتخار یک مسلمان هورا بکشند. عشق میلیون ها سفید، یک سیاه باشد و یک کولی، بر رویاهای هزاران هوادار اصیل، رنگ موفقیت بپاشد. در واقع از این جهت فوتبال دوست داشتنی تر و شاید یکی از مناسب ترین بسترهای برای گسترش فرهنگ صلح و همبستگی می باشد. چنین روندی البته علیرغم نابسامانی در دنیا رو به گسترش است و شهروندان هیبریدی دارند دنیا را تسخیر می کنند. در همین راستا کتاب خوب پاسکال زاکاری یعنی من جهانی واقعا خواندنی است. البته در ایران هنوز دعوای ایرانی الاصل بودن که هیچ، بلکه برای انبوهی از مغزهای عقب مانده، شاخص هایی چون تهرانی و شهرستانی و مثلا اصفهانی یا غیر اصفهانی و یا یزدی و غیر یزدی بودن، ملاک تصمیم گیری و یا قضاوت است. اخیرا یک مقاله خیلی خوب در این زمینه خواندم. البته ای کاش جهت گیری کمتری داشت و جامع تر به قضیه نگاه کرده بود.
| تبليغات | X |
