پس ازمدت ها موفق شدم به تماشاخانه یزد بروم و نظاره گر تلاش جمعی از دوستان در قالب نمایش " کاکوتی " باشم. کاری که " کرامت یزدانی" نوشته و " مهدی مرعشی" کارگردانی کرده است. خوب بود! نگاه انسانی و در عین حال واقع گرایانه به جنگ، نکته مثبتی بود که در جوهره متن و بازی جاخوش کرده بود. بازیگران هم در عین دشواری نقش، تا حد رضايت بخشي از انجام وظيفه و ايفاي نقش برآمده بودند. البته فکر می کنم باید آخرش با یک گلوله تمام می شد ، تلخي جنگ را بيشتر مي رساند. حمايت نهادهاي استاني از تئاتر هم روند خوبي است كه انگار در حال جا افتادن است. پيشنهاد مي كنم در چند روز باقيمانده - تا پايان ماه - به تماشاي كاكوتي بشتابيد. از تئاتر كه بگذريم اين مجموعه تالار فرهنگ حكايت جالبي دارد. گذشته از رنگ و روي سالن نمايش كه چيزي از انباري كم ندارد ، نبود سيستم تهويه مطلوب ، بي نظمي آشكار ، فقدان هيچگونه امكانات رفاهي ، سيستم نور و صوت نامناسب و صندلي هاي مربوط به جنگ جهاني دوم در واقع به شكل گيري " عتيقه اي " در عالم فرهنگ و هنر يزد انجاميده است. البته ناگفته نماند كه اوضاع به همين بدي هم نيست . در راستاي انقلاب ، موج، توفان و هيجاني كه اين يكي دو سال در حوزه فرهنگ و هنر استان رخ داده است ، ورودي سالن تغيير كرده است. قبلا مستقيم وارد سالن مي شديم ،الان ابتدا به چپ مي چرخيم ، مي فهيم كه بن بست است ، بعد به راست مي چرخيم و به همان عتيقه اي مي رسيم كه گفته آمد.
پي نوشت : قصد كرديد برويد، آب با خودتان ببريد، تشنگي هلاك مي شويد. يك يا چند عدد بادبزن هم توصيه مي شود.
