حتما گوشه و کنار شهر ، شما هم دیده اید پلاکاردها و بنرهایی که داد می زنند: ایرانی ، ايراني بخر. يادم هست احمدي نژاد هم در سفرش به شمال، شعار مي داد كه ايراني ، چاي ايراني بخر. شعار ظاهر جذابي دارد و نتايجي بهتر. كالاي ايراني كه فروش برود ، موتور صنعت و توليد تكاني مي خورد ، فرصت هاي شغلي كمتر از دست مي روند و يا ايجاد مي شوند. موضوع مهم اما آيا اين است؟ خريد همواره لذت بخش است، حتي براي آقايان كه هربار مجبورند نسبت به دفعه قبل پول بيشتري بپردازند. لذت مضاعف خريد در به دست آوردن يك كالاي خوب نهفته است. صرف وقت ، پرداخت هزينه و رفع نياز با خريد يك كالاي مرغوب و بادوام ممكن است. در چنين شرايطي مسلم است كه ايراني يا خارجي بودن كالا مهم نيست. در واقع اين توصيه درستي نيست كه از مصرف كننده بخواهيم به هرقيمتي كالاي وطني بخرد. ممكن است چشم و گوش بسته خريدن ، عاملي شود براي درجا زدن توليد كننده ايراني. همان داستان و سرنوشتي پيكان پيدا كرد. نكته بعد به سال هاي آينده برمي گردد. سال هايي كه قرار است ما به كاروان جهاني شده ها بپيونديم؛ اگر بشود، و توليدات فراوان ارزان و متنوع تر از اكنون در معرض ديد خريدار ايراني قرار گيرد، چه مي شود و با كدام شعار خريدار راضي خواهد شد. ساده اينكه اين حرف ها براي فاطي تنبان نمي شود و قرار نيست با اين برنامه ها اقتصاد ايران و توليد داخلي به سر منزل مقصود برساند. شايد اگر دولت به جاي حمايت هاي اينچنين شعاري ، دست خود از جيب اقتصاد بيرون مي كشيد و سر هر گردنه راه بخش خصوصي را سد نمي كرد ، شايد اگر دلخوشي سرمايه گذار خارجي براي آمدن به اين ديار بيشتر مي شد، شايد اگر احساس مسئوليت ،‌فرهنگ رقابت و توجه به استانداردها نهادينه تر مي شد ، كالاي ايراني خود بخود خريده مي شد، اشتغال ايجاد مي شد و ...