نزدیک به یک ماه است که درگیر یک پروژه طاقت فرسا هستم، اجاره کردن یک واحد آپارتمانی در یک مجتمع مسکونی. مجتمع بدون گاز است ، حداقل تا زمستان امسال . برق کشی هم مشکل دارد و در روز دوم موتور کولر را قربانی کرد. سیستم آب و فاضلاب بسیار معیوب ، از مصالح بسیار بدی استفاده شده و اغلب اجزای خانه نادرست طراحی شده اند. دسترسی به وسایل نقلیه دشوار و  بسیاری از اوقات باید هزینه گزاف تاکسی تلفنی را از جیب پرداخت. در حین ساخت به دلیل بی توجهی اغلب اجزای خانه نیز همراه دیوارها گچ مالی شده است.  پرسش ساده و درست شاید این باشد که چرا انتخابی بدین حد مشکل زا و ناصواب؟! پاسخ ساده است: برای داشتن یک واحد آپارتمانی مناسب و بدون اینگونه مشکلات ، باید ماهیانه سیصد تا چهارصد هزار تومان اجاره پرداخت کرد. یادم رفت! حین نوشتن قولنامه گفته بودند که این واحد یک خط تلفن دارد و اکنون فهمیده ایم که نه تلفن دارد و  فعلا امکانات فنی وصل تلفن را ناممکن ساخته است. حال نه حوصله و امکان تغییر مکان داریم و نه دلخوشی به ماندن. خوب! چه می شود کرد؟ جزء اینکه به وزیر مسکن خوش تیپ نگریست و در رثای اینهمه درست کاری در نظامی که قرار است مدیرانش الگو باشند و شهروندانش نمونه شوند ، گریست.