امروز رفتم مجلس ترحیم پدر یکی از دوستان نزدیک و محترم. خیلی ناراحت بود. می گفت نه که پدر که تنها دوست و تکیه گاهش را از دست داده است. بهش گفتم : حمید جان ، درکت می کنم. خیلی سخته. ولی دروغ گفتم. عموما همه ما به اینجور دروغ گفتن ها عادت داریم. اساسا تا اتفاقی برای خودمان نیافتد ، درکی از موضوع و حادثه دیده نداریم و به همین دلیل ساده ، اغلب در قبال هم رفتار مناسبی نداریم. اما موضوع مهمتر اینکه آیا به نظر شما مرگ موضوعی که ارزش فکر کردن داشته باشد.؟ پاسخ من منفی است و تا حالا درباره مرگ خودم فکر نکرده ام. شما چطور؟