الف : محتوي ضد استكباري داشته باشد. يعني احمدي نژاد با لحني تند و آتشين، سياست هاي بوش را محكوم كرده و او را از عواقب كارهايش بترساند. بر مواضع پيشين خود پا بفشارد و تهديد منافع آمريكا در همه جاي جهان را گوشزد كند. بديهي است اين محتوا به وخيم تر شدن اوضاع كمك مي كند و روزهاي سخت تري در انتظار ديپلماسي دولت نهم خواهد بود.

ب: محتوي پيامبرانه داشته باشد. يعني احمدي نژاد به سياق بسياري از خطابه هاي پيشين ، از سنن الهي و لزوم تبعيت رهبراني چون بوش از آموزه هاي معنوي و اسلامي سخن گفته باشد . بحث هاي فلسفی ،اخلاقي و ديني گنجانده باشد و از وفاداري دولتش به آموزه هاي ديني و اخلاقي سخن گفته باشد. بعيد است چون بسياري از اقدامات پيشين ، از سخنراني سازمان ملل تا سخنان اخير وي در باكو ،‌اين سخنان حداقل در سطح دولتمردان جهان توجهي برانگيزد.

ج: محتوي آرامي داشته باشد و پيشنهادهايي دوستانه. اين محتوي هم نشانه اي بد براي هواداران احمدي نژاد خواهد بود و چون قضيه ورود زنان به ورزشگاه او را در تنگنا قرار خواهد داد.