صبح امروز ، دو ساعتی در منزل مهندس موید علائی ، میهمان بهترین و با سابقه ترین آرشتیکت یزد بودیم. ۷۵ سال سن دارد و فوق لیسانس معماری و شهرسازی اش را قبل از انقلاب در دانشگاه تهران اخذ کرده است. ۲۸ کشور جهان را گشته و کارهای مهمی از طراحی و ساخت بخش هایی از فرودگاه مهرآباد و ایستگاه راه آهن مرزی ایران و ترکیه تا ایستگاه راه آهن یزد و مصلی ملااسماعیل و خیلی از ساختمان های دیگر مثل شهرداری یزد را انجام داده است. خانمش هم لیسانس روان شناسی داشت و زنی بسیار شایسته و مطلع از مسائل و رویدادهای روز و هر دو شیفته خاتمی و و البته در حسرت روزهای ریاست جمهوری اش. موید علایی با حکم شاه روزگاری شهردار یزد شده و لقب موید را احمدشاه به پدرش داده  است . بعد از انقلاب هم مدیر کل راه و ترابری بوده و در دانگشاه هم درس داده . علیرغم بیماری رنج آور و درد کمر ، هنوز دفتری فعال دارد و به طراحی نقشه و تربیت شاگردانش مشغول است. او کوله باری است از تجربه و دانش که انگار کسی از مدیران امروز تمایلی برای استفاده از دانشش ندارد.می گفت : این اخلاق ما ایرانی هاست. یکی دو اتفاق جالب هم افتاد . مثلا آمدن و رفتن یک دختر و یک پسر جوان که برای تحصیل راهی کانادا بودند و برای خداحافظی آمده بودند و صحبت شد که برخی دیگر هم راهی هستند. از چرایی این رفتن ها پرسیدم. جوابی روشن و کوتاه شنیدم: آینده ما معلوم نیست...