ديروز در دفتر روزنامه ، ميزبان شينچي كوباياشي ، دبير دوم سفارت ژاپن در ايران بوديم. دو ساعتي درباره مسائل مختلف صحبت شد. ماموريتش جمع آوري اطلاعات تازه درباره وضعيت جامعه سياسي ، فرهنگي ، اجتماعي ايران ، جوانان ، تفاوت هاي دوران خاتمي و احمدي نژاد و آزادي هاي مذهبي بود. خيلي شيفته خاتمي بود. پايان نامه ليسانسش هم درباره نظرات خاتمي بود. وظيفه خودش مي دانست كه درباره طرح گفتگوي تمدنها ، تبليغ كند، همانطوري كه بسياري از انديشمندان و مقامات داخلي مقابله با اين طرح را وظيفه شرعي خود مي دانستند. يادم افتاد كه اندك زماني پس از پايان رياست جمهوري خاتمي و زماني كه او در دفتر سعد آباد مستقر شده بود و پيگير طرح گفتگوي تمدنهايش بود، از سوي مقامات عالي اجرايي محدوديت هاي فراواني برايش پيش آمده بود و حتي نمي توانست با خارج كشور تماس بگيرد. چون تشخيص شرعي اين بوده است كه چنين تماس هايي بيهوده است و هزينه كردن براي آن از بيت المال ، اشكال شرعي دارد. در هر صورت دانش و اطلاعات دبير دوم سفارت ژاپن در حوزه سياسي وزارت امور خارجه كار مي كرد، بسيار بروز و خوب بود. فارسي خوب حرف مي زد و مي نوشت. قبل از اينكه بيايد با برخي مديران اكنون و سابق اطلاع داده شد كه با وي ديداري داشته باشند . هريك به بهانه اي طفره رفتند. كوباياشي اما مشتاق بود با ايرانيان بيشتري ديدار كند و چيزهايي تازه تري درباره ايران بداند. تفاوت هاي ديگري هم داشت. نظم، آرامش ، استدلال در صحبت، دفاع از منافع ملي ، حقوق بشر و قواعد بين المللي و بسياري ديگر. در مجموع مشتاق دانستن بود و همين كافي است براي اينكه بهتر از ديگران باشي.