دیروز در محوطه دانشگاه قدم می زدم که ناگاه صدای رسای سخنران تجمع تعدادی از دانشجویان علیه هتک حرمت حرم ائمه توجهم را جلب كرد: ايران منزوي نيست، آمريكا و انگليس در جهان منزوي شده اند. آمريكا در عراق گير افتاده است. ادبيات عدالت خواهي در سراسر جهان برعليه امريكا در حال گسترش است. خيلي جملات مشابه حرف هاي رئيس جمهور بود. در بيانيه اكثر نهادهايي كه در محكوميت تروريست ها صادر شده بود نيز همين جملات ديده مي شد. البته اين اپيدمي در زمان خاتمي هم وجود داشت. يك دفعه همه درباره اخلاق و جامعه مدني و آزادي بيان صحبت مي كردند. البته هر چند ماه يكبار ، شعارهاي انتخابي عوض مي شد، الان هم مشابه آن وقت شده است. البته دو تفاوت مهم وجود دارد. در زمان خاتمي رسانه هاي منتقد با قدرت تمام به نقد مشغول بودند و انديشمندان مخالف خاتمي به هر بهانه در حال افاضه كلام و دوم اينكه خاتمي و كساني كه به اصطلاح پامنبري مي دادند، فكر ترسيم تصويري مثبت از ايران در جهان بودند و در جستجوي تعامل با جهان و اينكه  ياد بگيرند در جهان امروز چگونه بهتر مي توان زندگي كرد. اما در وضعيت كنوني، رئيس جمهور و همراهان، اولا اهميتي براي اينكه چه تصويري از ايران در جهان ترسيم مي شود ، قائل نيستند. دوما ميلي به شنيدن حرف منتقدان ندارند. سوما قصد دارند به مردم جهان ياد بدهند چگونه بهتر و مودبانه تر زندگي كنند . يادتان هست كه از لقمان حكيم هميشه در گوشمان زمزمه مي كردند كه :‌ادب از كه آموختي ؟ و پاسخ كوتاه بود:‌از بي ادبان. دارم به اين فكر مي كنم نمي شود دولتمردان جديد به جاي اينكه بخواهند اينهمه آدم بي ادب پراكنده در نقاط مختلف جهان را ادب كنند، از آنها چيزي ياد بگيرند و كارهاي زشتي كه آنها انجام مي دهند را انجام ندهند. كلي جلو مي افتيم. نظر شما چيست؟